ÖLÜM GÜNLERİ

Son günlerde bir mafya liderinin iddiaları üzerinden, siyasi gündemin şekillendiği görülmekte. Uğur Mumcu suikastı üzerinden de bir takım iddialar dillendirilmekte adeta tozun dumana karıştığı bir atmosfer yaratılmakta. Bize göre, emperyalizm çağında, emperyalizmin planlarına aykırı duruş sergileyen her vatanseverin katili emperyalizmdir ve son tahlilde büyük devrimci önderimiz Mustafa Kemal ATATÜRK’ÜN tespitiyle mahvu nabut olacaktır.

Ozan Zâri’ce tespitlerimizi ilginize sunmak gereği doğdu. Saygılarımla!

ÖLÜM GÜNLERİ(UĞUR MUMCU ANISINA-MUT 1996)

Fısıltıyla geldi ölüm günleri

Bin tonluk bir kütleydi yüreğimize asılı

Bu anda ölen için

Ne mutluluğu bir çocuğun

Ne ölenlere acı duymak

Ne de öldürenlere kahır

Umurunda mıdır paramparça bedenin

Anlam taşımaz zemheri

Toprağa basanlar için

Nefret bir üzüm tanesidir

Yıllanmış bir şarap gibidir

Doğrunun keskin kılıcı

Bağıra çağıra geldi ölüm günleri

Ölen için mumlar yaktık

Mumun ferine aydınlattık

Zifiri karanlık cihanı

Sonra, kendimizin bile inanmadığı

Soyut insan sevgisi

Her duruma ve çağa uygun

Tüketilmek için bekleyen

Yaşayamadığımız, yaşatılamayan insan sevgisi

Biliniyordu ölüm günleri bekleniyordu

Ancak her keresinde hazırlıksız yakalanmak

İnanamazlık serenadı inanmayan dudağımızda

Sonra yine mumlar yaktık karanfiller attık

Milyonlarca koro olduk zemheride

Herhangi bir zamanda

Herhangi bir mevsimde koparılan için

‘Ölmeyecek yaşayacak’dedik

Her ölenden sonra evlerimize çekildik

Ölüm günlerinde türküler söyledik

Kimisi şiir yazdı, kimileri ağladı salya sümük

Elimizden ancak bu kadarı geldi

Oysa aslolan

Havaya uçmaktı paramparça

Yahut enseye kurşun yemekti

Ateşte semaha durmaktı

Hangimiz parçalandık

Hangimiz yedik yağlı kurşunu

Kaçımız semaha döndük ateşte

Bıçak gibi geldi ölüm günleri

Evvelden beri ahir zamana değin

Kaçıramadık ölüm tarlalarından

Kaçıramadık ölüm güllerini

Her ölüm gününde

‘Kanları yerde kalmayacaktı’

Aydınlık yarınlar için

Yeminler ettik ölenlerin ardından

Yeminlere rağmen

Hala öldürülüyorsa aydınlık baharlar

Parçalanıyorsa gözümüzle gören

Ağzımızla konuşan, ellerimizle yazan

Hala yanıyorsa yolumuzda yürüyen

Bedeniyle ışıtıyorsa kör gözümüzü

Sen kendine yan ey insan, kendine yan

Hayınlığından utan, sürdükçe bu kan revan

Usul usul geldi ölüm günleri

Bir parça da biz öldürdük öleni

Daha çok parçalanarak

Daha çok kin duyarak birbirimize

Cellâtlar doğurduk kendi kinimizde

Onulmaz yaralar açtık birbirimize

Son nefesine kadar boğduk

Son damlasına kadar akıttık kanımızı

Bu günlerde geldi ölüm günleri

Hala mumlar dikmekteyiz ölenlere

Hala türküler söylemekteyiz

Şiirler yazmaktayız içimiz burkularak

Yine gideceğiz avuntularımıza,

Yine saracak karmaşası yaşamın

Aklımıza bile gelmeyecek

Ölüm gününe kadar

Belki gelmek istemeyecek her ölen

Baykuşlar ötecek viranelerimizde

Ölüm çağıracak iştahla, hangimizi almaya

Boynumuz bükülecek, karanlığın ağırlığına

Oysaki bilerek gözlerimizdeki aydınlığı

Ellerimizdeki ter-ü tazeyi

Bu minval üzere koparılacak her çiğdem

Ne yardan geçeceğiz ne serden

Gelmesin artık ölüm günleri

Dikilmesin mumlar, atılmasın karanfiller

Ağıtlar yakılmasın ölene

Şiirler yazılmasın artık

Bizim yaşadığımız mı?

Onları öldüğümü sorgulansın

Elbette boğacağız kendi kanında

Kendi öfkesinde cellâdı

Ta ki soluğumuzla sallanınca yeryüzü

Ellerimizde açacak kardelen

Bedenimizde doğacak her ölen

Yüreğimizden korkacak karanlık

O anda sevinmek hakkındır, ey insan hakkın

Bilirim ki ölüm tarlalarından

Ölüm gülleri değil, sevinçlerimizi dereceğiz

Beynine saplayacağız cellâdın

Bu anda ne ölüm ne hüzün

Ne de sonsuz sevinçler duyacağız

Doğruyu yapmanın huzuruyla dolacağız

İsteyerek geldi ölüm günleri

Aydınlık ellerimizdeyse

Ne ölüm kar eyler

Ne de korkunun sürgünleri!